Πέμπτη, Απριλίου 06, 2006

Ανευθυνότητα γονέων μόνο άραγε;

Παρατηρείστε την παραπάνω φωτογραφία και ειδέστε τον απόλυτο τρόμο ζωγραφισμένο στα πρόσωπα των μικρών αυτών κοριτσιών. Δεν φαίνεται να είναι κανένα μεγαλύτερο από δέκα χρόνων και παρ' όλ' αυτά οι ανεύθυνοι γονείς τους τα έβαλαν σ' αυτό το φουσκωτό και τα άφησαν "να παίξουν" δήθεν, μόνα τους στη θάλασσα, μη αναλογιζόμενοι το τυχόν απρόοπτο που μπορούσε να συμβεί.
Αν όμως συμβεί κάποιο ατύχημα με τραγικές επιπτώσεις, τότε αυτοί οι ανεύθυνοι γονείς θα βγούν στα κανάλια της τηλεόρασης, παραβλέποντας τις δικές τους ευθύνες και θα κατηγορούν τις Αρχές που δεν φρόντισαν να υπάρχουν στην ακτή κατάλληλοι ναυαγοσώστες, για να επέμβουν.

Υπάρχουν όμως και άλλες χειρότερες περιπτώσεις ανεύθυνων γονιών, απείρως χειρότερες. Για παράδειγμα μπορώ να αναφέρω τις ανύπανδρες μητέρες που εγκαταλείπουν τα νεογέννητά τους στο δρόμο, ή ακόμη να τα πετάνε στους σκουπιδοτενεκέδες του Δήμου, για να μη αναφέρω και τους ασυνείδητους πατεράδες αυτών των βρεφών, που καρφάκι δεν τους καίγεται για τα αποτελέσματα των συνευρέσεών τους. Αυτούς ακριβώς τους πατεράδες εννοούσα όταν έγραφα σε πολύ πρόσφατο ποστ μου, ότι το σεξ είναι γι' αυτούς μια κτηνώδης πράξη, που δεν διαφέρει σε τίποτα από το ζευγάρωμα των ζώων.

Δεν είναι όμως η εγκατάλειψη των βρεφών, η μόνη ανευθυνη πράξη μερικών γονιών. Υπάρχουν γονείς και παπούδες ακόμη, που προβαίνουν σε ακόμη πιο βδελυρές πράξεις που υποβιβάζουν το ανθρώπινο είδος στα επίπεδα του κτήνους: βιάζουν τα ίδια τους τα παιδιά κι εγγόνια. Διαβάζουμε και ακούμε συχνά τέτοια περιστατικά.
Εύλογα προκύπτει το ερώτημα αν αυτά τα άτομα είναι άνθρωποι ή ζώα. Είναι απόγονοι του Αδάμ και της Εύας και πώς επιτρέπει ο Ύψιστος να συμβαίνουν αυτά τα τρομερά πράγματα; Μάλλον είναι οι απ' ευθείας απόγονοι του ανθρώπου του Νεάντερταλ.

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου............

Κυριακή, Απριλίου 02, 2006

"Λυχνίας σβησθείσης......." και άλλα τινά


Ήταν, μια φορά κι έναν καιρό, κάποιος που δεν είχε γνωρίσει άλλη γυναίκα, παρά μόνο τη νόμιμη σύζυγό του. Πιστός απόλυτα, δεν είχε απατήσει τη γυναίκα του, ούτε ίσως στα όνειρά του. Άκουγε όμως τους γνωστούς και τους φίλους να μιλάνε συνεχώς για κερατώματα του ενός και του άλλου. Έτσι σιγά-σιγά τον κυρίευσε ο πειρασμός, να δοκιμάσει κι αυτός μια φορά να δει πως είναι να «το κάνει» με μια άλλη γυναίκα.. Άπειρος όπως ήταν και κάποιας ηλικίας, δεν μπόρεσε να καταφέρει κάποια «να του κάτσει». Δεν ήξερε τι να κάνει ο καυμένος, αφού ο πειρασμός είχε μπει βαθιά μέσα του. Αποφάσισε τελικά, παρ’ όλη την τσιγγουνιά του, να πληρώσει κάποια και να κάνει το κέφι του. Πήγε λοιπόν την άλλη μέρα στη Μεγάλη Πόλη, βρήκε μια ιέρεια του έρωτα, της έδωσε εκατό ευρώ και «κοιμήθηκε» μαζί της, εκπληρώνοντας έτσι τη μεγάλη του επιθυμία.
Το άλλο πρωί ξύπνησε δύσθυμος και σκεφτικός. Ανακάθισε στην άκρη του κρεβατιού, αναλογιζόμενος την πράξη του, μονολογώντας ψιθυριστά:
--- « Ότ’ είναι τό’ να, είναι και τ’ άλλο, μα τα εκατό γιατί; » εννοώντας φυσικά τα εκατό ευρώ που πλήρωσε!

Συμφωνείτε με τον συλλογισμό του ταλαίπωρου αυτού ανθρώπου; Ισχύει το πανάρχαιο «λυχνίας σβησθείσης, πάσα γυνή ομοία εστί»;
Κατά τη γνώμη μου, όποιος πιστεύει ότι όλες οι γυναίκες είναι ίδιες, σημαίνει ότι θεωρεί το σεξ σαν μια κτηνώδη πράξη, χρήσιμη μόνο για τη διαιώνιση του είδους και τη συνέχιση της ζωής στη Γη. Σημαίνει ακόμη ότι δεν έχει γνωρίσει τον έρωτα, που όταν προηγηθεί από το σεξ, προσφέρει την «Υψίστη των ηδονών». Η κάθε γυναίκα είναι τελείως διαφορετική από κάθε άλλη, είτε ανατομικά, είτε ψυχικά, ή ακόμη και στη συμπεριφορά της την κορυφαία στιγμή του σεξ. Ένας στεναγμός, μία φωνή, ένα βογκητό, μια σύσπαση του κορμιού, ή μια χειρονομία, μπορεί να κάνει τη διαφορά. Κάτι ξέρουν οι πασάδες της Ανατολής και συντηρούν πολυπρόσωπα χαρέμια, γιατί ακριβώς όλα τα χανουμάκια δεν είναι ίδια.

Στην περίπτωση του ανθρωπάκου που περιέγραψα στην αρχή, ο έρωτας βέβαια δεν είχε καμία σχέση με την πράξη του. Μου δίνεται όμως η ευκαιρία να θέσω ένα άλλο ερώτημα: ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα, όπως ισχυρίζονται μερικοί; Ή μήπως τον σκοτώνει η συνήθεια;
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο γάμος και η συνήθεια σκοτώνουν τον έρωτα, που ασφαλώς όμως αντικαθίσταται από άλλα συναισθήματα, όπως είναι η αγάπη, η στοργή, η συμπάθεια, η κατανόηση κ.τ.λ. Έχει μήπως κανείς αντίρρηση; Ας την καταθέσει εδώ.

Τετάρτη, Μαρτίου 29, 2006

Ένα εφιαλτικό σενάριο

Μεταξύ των οικονομολόγων κυκλοφορεί ένα πολύ εφιαλτικό σενάριο, σύμφωνα με το οποίο, η παγκόσμια οικονομία απειλείται με βάναυση αποσταθεροποίηση, αποτέλεσμα της οποίας θα είναι μία τρομακτικά μεγάλη ανεργία και απότομη κάθετη πτώση του βιοτικού επιπέδου όλων μας. Με λίγα λόγια, αυτό το σενάριο λέει τα εξής.

Είναι γνωστά, όχι μόνο στους ειδικούς, αλλά και σε όλους τους κοινούς ανθρώπους που διαβάζουν τον οικονομικό τύπο, δύο πράγματα:
Α) Οι ραγδαία αναπτυσσόμενες χώρες της γης, όπως η Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Ρωσσία, κ.λ.π. αλλά και όλες οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες, έχοντας τεράστια διαθέσιμα κεφάλαια, τα επενδύουν σε δολάρια και ομόλογα του Αμερικανικού δημοσίου, που υπολογίζονται σήμερα στο ιλιγγιώδες ποσό των 4 τρισεκατομμυρίων δολαρίων.
Β) Οι ΗΠΑ έχουν σήμερα την ισχυρότερη οικονομική ανάπτυξη, σε σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο. Η πολιτική του Μπους όμως, κατάφερε να εκτινάξει το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας του, σε απίστευτα ύψη. Ιδιαίτερα το έλλειμμα των τρεχουσών συναλλαγών, με την συνεχή επί δέκα χρόνια αύξησή του, έχει φθάσει σε επίπεδα ρεκόρ, ξεπερνώντας τα 800 δις δολάρια το 2005, δηλαδή όσο το 7% του ΑΕΠ, τη στιγμή που ακόμη και το 5% είναι για κάθε οικονομία, πολύ δύσκολο να συντηρηθεί μακροπρόθεσμα.

Τα τερατώδη αυτά ελλείμματα χρηματοδοτούνται από τα αποταμιευτικά διαθέσιμα των αναπτυσσομένων χωρών που αναφέρονται στην παράγραφο (Α) του παρόντος ποστ. Δηλαδή με λίγα απλά λόγια, οι Αμερικανοί τυπώνουν χαρτιά (ομόλογα) που τα αγοράζουν αυτές οι χώρες που είπαμε, χρηματοδοτώντας με αυτό τον τρόπο τα ελλείμματα της κυβέρνησης Μπους. Με τον τρόπο αυτό όμως, οι ΗΠΑ γίνονται επικίνδυνα ευάλωτες στις διαθέσεις των κεντρικών τραπεζών των χωρών της Ασίας κυρίως, όπως είναι η Κίνα, Ινδία, Ιαπωνία, Κορέα κ.λ.π.

Προς το παρόν, οι κεντρικές τράπεζες της Ασίας, παραμένουν σταθεροί στυλοβάτες χρηματοδότησης του Αμερικανικού ελλείμματος, για να εμποδίσουν την ανατίμηση των εθνικών νομισμάτων τους, που θα είχε ολέθρια αποτελέσματα στις εξαγωγές των προιόντων τους.
Αν όμως οι χώρες αυτές δοκιμάσουν να εξαργυρώσουν μέρος από τα ομόλογα που έχουν αγοράσει, ή έστω και αν υπαινιχθούν ότι θα το κάνουν, θα προκαλέσουν οικονομική κρίση στις ΗΠΑ και παγκόσμια ύφεση, λόγω του μεγέθους της Αμερικανικής οικονομίας και της θέσης που κατέχει το δολάριο στον κόσμο. Σαν αποτέλεσμα αυτής της κρίσης, θα έχουμε μία τρομακτική αύξηση της ανεργίας και απότομη πτώση του βιοτικού μας επιπέδου, δηλαδή ότι ακριβώς συνέβη το 1930 με το μεγάλο οικονομικό «κραχ».

Ήδη άρχισαν να ακούγονται διστακτικά μερικές φωνές που λένε ότι, οι ΗΠΑ έχουν καταστεί όμηροι των αναπτυσσομένων χωρών της Ασίας.
Το δολαριακό σύμπαν, πάνω στο οποίο είναι δομημένος ο κόσμος τρίζει. Η μοναδική λύση, λένε οι οικονομολόγοι, είναι μια μεγάλη υποτίμηση του δολαρίου. Θα την τολμήσουν οι Αμερικανοί; Πολύ χλομό μου φαίνεται.

Κυριακή, Μαρτίου 26, 2006

Απλοί στίχοι

Ένα σπίτι για να γεννηθείς
ένα δέντρο για ν' ανασάνεις
ένας στίχος για να κρυφτείς
κι ο κόσμος για να πεθάνεις.

Τάσος Λειβαδίτης

Παρασκευή, Μαρτίου 24, 2006

Μακρυγιάννης: ένας Έλληνας


"..............Με ντουφέκισαν οι Τούρκοι, τους ντουφέκισα κι εγώ στο σωρό. Μου δίνουν ένα ντουφέκι και με πληγώνουν στο λαιμό. Τότε κάνω το ποδάρι μου να κατεβώ από την ντάπια. Έπεσα. Ο τόπος ήταν στενός. Οι άνθρωποι τσακίστηκαν από την έξω ντάπια. Πατούσαν επάνω μου και διάβαιναν και, στενός ο τόπος, μ' αφάνισαν. Έβλεπαν και τα αίματα. Έλπιζαν ότ' είμαι σκοτωμένος. Αφού πέρασαν όλοι και μείναν ολίγοι κι έμπαιναν κι αυτοί μέσα στο κάστρο, τότε θά' μπαιναν και οι Τούρκοι συγχρόνως μ' αυτούς.......Τότε σηκώνομαι μισοντραλισμένος και βαστώ καμιά δεκαριά έξω με το μαχαίρι. Δεν τους άφηνα να μπούνε μέσα. Και τράβηξα την πόρτα που' χαμαν ανοιχτή και πιάσαμε τον πόλεμο και πολεμούσαμε με τις πιστιόλες. Μήτε οι Τούρκοι μπορούσαν να ρίξουν ντουφέκι μήτε εμείς.......Όρμησαν οι Τούρκοι, με ξαναπλήγωσαν στο κεφάλι, στην κορφή. Γιόμωσε το σώμα μου αίμα......"

Παράδειγμα προς τους νέους για μίμηση........

Κυριακή, Μαρτίου 19, 2006

Για τους ρομαντικούς μόνο......

Σας αρέσουν οι ρομαντικές ιστορίες; Εαν ναι, τότε συνεχίστε να διαβάζετε παρακάτω.

Η Γκρέτα, ένα δεκαεπτάχρονο κορίτσι, περνούσε το καλοκαίρι της με τη γιαγιά του σ’ ένα μικρό χωριουδάκι της Ιρλανδίας. Γνώρισε εκεί ένα συνομήλικο φιλάσθενο αγόρι, τον Μάικλ, με μεγάλα μαύρα εκφραστικά μάτια, με τον οποίο έκαναν συχνούς περιπάτους στην εξοχή. Ήθελε να σπουδάσει μουσική και της τραγουδούσε με τη ζεστή βελούδινη φωνή του, «Το κορίτσι του Ώγκριμ». Φυσικά ο έρωτας δεν άργησε να έλθει.

Στις αρχές του χειμώνα όμως, η Γκρέτα έπρεπε να φύγει για να πάει στις καλόγριες, ενώ ο Μάικλ ήταν άρρωστος στο κρεβάτι και δεν τον άφηναν να βγει. Την ημέρα της αναχώρησής της, θέλησε να τον επισκεφτεί, και να τον αποχαιρετήσει, αλλά δεν της το επέτρεψαν γιατί είχε χειροτερεύσει η κατάστασή του. Έτσι του έγραψε ένα γράμμα, όπου του έλεγε ότι φεύγει για το Δουβλίνο και ότι θα γύριζε το καλοκαίρι πάλι.
Το βράδυ στο δωμάτιό της, ενώ ετοίμαζε τη βαλίτσα της, άκουσε να πετάνε πετραδάκια στο παράθυρο. Τα τζάμια είχαν υγρασία και δεν μπορούσε να δει. Έτρεξε κάτω όπως ήταν, γλίστρησε έξω πίσω στον κήπο και βρήκα τον δύστυχο Μάικλ σε μια γωνιά κοντά στο φράχτη, να τρέμει. Τον ικέτευσε να γυρίσει αμέσως σπίτι, λέγοντάς του ότι θα πεθάνει μεσ’ τη βροχή.
--Δεν θέλω πια να ζήσω, της αποκρίθηκε.
Δεν πέρασε βδομάδα στις καλόγριες η Γκρέτα, κι έμαθε ότι ο Μάικλ είχε πεθάνει. Ένας-ένας όλοι γίνονταν σκιές. Καλύτερα να περάσεις θαρραλέα, στον άλλο κόσμο, όταν είσαι στο απόγειο ενός πάθους, παρά να σβήνεις και να μαραίνεσαι θλιβερά με τα χρόνια.

Αυτή την ιστορία διηγήθηκε η Γκρέτα στον άντρα της, παραμονή Χριστουγέννων, ενώ το χιόνι έπεφτε πυκνό σ’ όλη την Ιρλανδία. Έπεφτε ακόμη και στο ερημικό κοιμητήρι του λόφου, όπου ήταν θαμμένος ο Μάικ, σε κάθε γωνιά, μαζεμένο πάνω στους σκεβρούς σταυρούς και τις ταφόπλακες, στις λόχμες της μικρής καγκελόπορτας και στα ξερά χαμόκλαδα.


(Η ιστορία αυτή είναι μια αποσπασματική περόληψη από το διήγημα "Οι νεκροί", που περιλαμβάνεται στο βιβλίο "Οι Δουβλινέζοι", του μεγάλου Ιρλανδού συγγραφέα Τζ.Τζόυς)

Παρασκευή, Μαρτίου 17, 2006

Αναμνήσεις

Ένας φίλος ήρθε απόψε απ' τα παλιά
φορτωμένος με χιλιάδες αναμνήσεις,
είχε γκρίζα τα σγουρά του τα μαλιά
και μου είπε πως απόψε θα γυρίσεις.

(μνήμες, μνήμες, μνήμες)

Τετάρτη, Μαρτίου 15, 2006

Ακατάλληλο για εγγύους

Ακόμα μια ανακάλυψη στο Ιντερνέτ. Ένα τρίλεπτο βίντεο, που δείχνει πώς ένα παιδί έρχεται στη ζωή και την δοκιμασία που περνά κάθε γυναίκα τη στιγμή του τοκετού. Δεν αντέχω να το παρακολουθήσω δεύτερη φορά. Όσες κυρίες βρίσκονται σε ενδιαφέρουσα κατάσταση, ας το σκεφτούν πριν κάνουν κλικ.
Οφείλω να πω ότι το βίντεο αυτό το βρήκα στο μπλογκ του Γέρου.

"Εξυπνάδες" από το Ιντερνέτ

Στο Ιντερνέτ μπορεί κανείς να βρεί κανείς κάθε είδους πληροφορία, όπως γνωρίζουμε όλοι. Ψάχνοντας λοιπόν βρήκα αρκετές σαχλαμάρες, αλλά και μερικές από τις λεγόμενες "εξυπνάδες". Από αυτές τις τελευταίες, αντιγράφω για σας τις καλύτερες κατά τη γνώμη μου, και τις παραδίδω στην κρίση σας................

Διασκέδαση είναι η τέχνη να κουράζεσαι τις ώρες της ανάπαυσης.

Η πείρα είναι μια χτένα που την αποκτάς όταν είσαι πια φαλακρός.

Δημοκρατία είναι 4 λύκοι κι 1 πρόβατο να ψηφίζουν για φαγητό.

Η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να κερδίσει τη φυσική ηλιθιότητα.

Μεγαλοφυία είναι κάποιος που σε μια παραλία γυμνιστών, μπορεί να θυμάται φάτσες.

Η τύχη χτυπάει την πόρτα μία μόνο φορά, αλλά η ατυχία έχει μεγαλύτερη υπομονή.

Η γυναίκα μου πάνω απ' όλα. Όλες τις άλλες από κάτω.


ΛΟΙΠΟΝ;



Τρίτη, Μαρτίου 14, 2006

Γαλλικό άσυλο και μιθριδατισμός

Διαβάσαμε και είδαμε τα Γαλλικά ΜΑΤ να εισβάλουν στα Πανεπιστήμια της Γαλλίας για να διώξουν τους φοιτητές που είχαν κάνει κατάληψη.
Αυθόρμητα μου γεννήθηκε το ερώτημα: οι Γάλλοι δεν έχουν πανεπιστημιακό άσυλο; Η Δημοκρατική Γαλλία δεν το σέβεται;
Γιατί μόνο στη χώρα μας γίνονται τα γνωστά έκτροπα στα Πανεπιστήμιά μας, χωρίς να αντιδράσουμε καθόλου; Εμείς είμαστε οι γνήσιοι δημοκράτες, ενω οι Γάλλοι είναι φασίστες; Μήπως έχουμε πάθει μιθριδατισμό και δεν μας αγγίζει πια τίποτα;

Δεν περιμένω καμιά απάντηση ούτε από τη Σύγκλητο, ούτε από την Αστυνομία, ούτε από την κυβέρνηση, αλλά ούτε και από τους συνμπλόγκερς μου. Ο μιθριδατισμός έχει φτάσει στο μεδούλι.

Σάββατο, Μαρτίου 11, 2006

Βοήθεια συνάνθρωποι...!

Στον Ευαγγελισμό νοσηλεύεται ο Καρκαλιόγλου Αλέξανδρος ετών 30, που μετά από τροχαίο έχει χάσει τα δυο του πόδια και έχει απόλυτη ανάγκη αίματος 0 ρέζους αρνητικό.
Όποιος μπορεί ας βοηθήσει.
Παρακαλώ προωθείστε αυτό το μήνυμα σε γνωστούς και φίλους.

Παρασκευή, Μαρτίου 10, 2006

Ο δρόμος της καμήλας


Ρώτησαν κάποτε μια καμήλα: τι σου αρέσει περισσότερο, ο ανήφορος ή ο κατήφορος; Κι αυτή απάντησε απορημένα: ίσωμα δεν υπάρχει καθόλου;

Το γράφω αυτό παίρνοντας αφορμή από το γνωστό περιοδικό Forbes, που δημοσίευσε έναν κατάλογο με τους 793 πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου, χωρίς να κάνει καμία νύξη για τα δισεκατομμύρια των πιο πεινασμένων ανθρώπων της γης.
Ανάμεσα στις δύο αυτές κατηγορίες, των πιο πλούσιων και των πιο φτωχών ή των πιο πεινασμένων, υπάρχουν χιλιάδες άλλοι άνθρωποι, όπως π.χ. εμείς οι μπλόγκερς που είμαστε στο δρόμο της καμήλας, ούτε πλούσιοι, αλλά ούτε και πεινασμένοι. Για να καθόμαστε λοιπόν εμείς μπροστά στον υπολογιστή μας και να σκοτώνουμε την ώρα μας γράφοντας τις σκέψεις μας, σημαίνει κατά πάσα πιθανότητα ότι δουλεύουμε και βγάζουμε ένα κάποιο μεροκάματο ή τέλος πάντων δεν πεινάμε. Επίσης πολύ πιθανό, να έχουμε και δικό μας σπίτι από τον μπαμπά ή με κάποιο τραπεζικό δάνειο. Όσον αφορά τον αισθηματικό τομέα, όλο και κάποια φιλεναδίτσα ή φίλος, θα μας χαρίζει μερικές ευχάριστες στιγμές. Βέβαια θα μου πείτε, ότι θα ήταν καλύτερα να βρισκόμασταν κι εμείς στη λίστα των πλουσίων. Ναι, σύμφωνοι, γιατί είναι καλύτερα να είσαι δυστυχισμένος μέσα σε μια Ρολς Ρόυς, παρά σε μια καλύβα της Αιθιοπίας. Αλλά δεν βαριέστε, το τέλος είναι για όλους το ίδιο. Ματαιότης ματαιοτήτων. Το γράφει και το Forbes: έντεκα από τους περυσινούς πιο πλούσιους ανθρώπους, βλέπουν τα ραδίκια ανάποδα φέτος, αφού έχουν εγκαταλείψει τον μάταιο αυτό κόσμο. Γι αυτό σας λέω αγαπητοί: ζήστε το σήμερα που έχει, γιατί αύριο μπορεί και να μην έχει…………