ΕΔΩ ΚΟΛΑΣΗ......

Ανευθυνότητα γονέων μόνο άραγε;

2006-04-06T15:06:00.000+03:00

Παρατηρείστε την παραπάνω φωτογραφία και ειδέστε τον απόλυτο τρόμο ζωγραφισμένο στα πρόσωπα των μικρών αυτών κοριτσιών. Δεν φαίνεται να είναι κανένα μεγαλύτερο από δέκα χρόνων και παρ' όλ' αυτά οι ανεύθυνοι γονείς τους τα έβαλαν σ' αυτό το φουσκωτό και τα άφησαν "να παίξουν" δήθεν, μόνα τους στη θάλασσα, μη αναλογιζόμενοι το τυχόν απρόοπτο που μπορούσε να συμβεί.
Αν όμως συμβεί κάποιο ατύχημα με τραγικές επιπτώσεις, τότε αυτοί οι ανεύθυνοι γονείς θα βγούν στα κανάλια της τηλεόρασης, παραβλέποντας τις δικές τους ευθύνες και θα κατηγορούν τις Αρχές που δεν φρόντισαν να υπάρχουν στην ακτή κατάλληλοι ναυαγοσώστες, για να επέμβουν.

Υπάρχουν όμως και άλλες χειρότερες περιπτώσεις ανεύθυνων γονιών, απείρως χειρότερες. Για παράδειγμα μπορώ να αναφέρω τις ανύπανδρες μητέρες που εγκαταλείπουν τα νεογέννητά τους στο δρόμο, ή ακόμη να τα πετάνε στους σκουπιδοτενεκέδες του Δήμου, για να μη αναφέρω και τους ασυνείδητους πατεράδες αυτών των βρεφών, που καρφάκι δεν τους καίγεται για τα αποτελέσματα των συνευρέσεών τους. Αυτούς ακριβώς τους πατεράδες εννοούσα όταν έγραφα σε πολύ πρόσφατο ποστ μου, ότι το σεξ είναι γι' αυτούς μια κτηνώδης πράξη, που δεν διαφέρει σε τίποτα από το ζευγάρωμα των ζώων.

Δεν είναι όμως η εγκατάλειψη των βρεφών, η μόνη ανευθυνη πράξη μερικών γονιών. Υπάρχουν γονείς και παπούδες ακόμη, που προβαίνουν σε ακόμη πιο βδελυρές πράξεις που υποβιβάζουν το ανθρώπινο είδος στα επίπεδα του κτήνους: βιάζουν τα ίδια τους τα παιδιά κι εγγόνια. Διαβάζουμε και ακούμε συχνά τέτοια περιστατικά.
Εύλογα προκύπτει το ερώτημα αν αυτά τα άτομα είναι άνθρωποι ή ζώα. Είναι απόγονοι του Αδάμ και της Εύας και πώς επιτρέπει ο Ύψιστος να συμβαίνουν αυτά τα τρομερά πράγματα; Μάλλον είναι οι απ' ευθείας απόγονοι του ανθρώπου του Νεάντερταλ.

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου............

"Λυχνίας σβησθείσης......." και άλλα τινά

2006-04-02T16:15:00.000+03:00

Ήταν, μια φορά κι έναν καιρό, κάποιος που δεν είχε γνωρίσει άλλη γυναίκα, παρά μόνο τη νόμιμη σύζυγό του. Πιστός απόλυτα, δεν είχε απατήσει τη γυναίκα του, ούτε ίσως στα όνειρά του. Άκουγε όμως τους γνωστούς και τους φίλους να μιλάνε συνεχώς για κερατώματα του ενός και του άλλου. Έτσι σιγά-σιγά τον κυρίευσε ο πειρασμός, να δοκιμάσει κι αυτός μια φορά να δει πως είναι να «το κάνει» με μια άλλη γυναίκα.. Άπειρος όπως ήταν και κάποιας ηλικίας, δεν μπόρεσε να καταφέρει κάποια «να του κάτσει». Δεν ήξερε τι να κάνει ο καυμένος, αφού ο πειρασμός είχε μπει βαθιά μέσα του. Αποφάσισε τελικά, παρ’ όλη την τσιγγουνιά του, να πληρώσει κάποια και να κάνει το κέφι του. Πήγε λοιπόν την άλλη μέρα στη Μεγάλη Πόλη, βρήκε μια ιέρεια του έρωτα, της έδωσε εκατό ευρώ και «κοιμήθηκε» μαζί της, εκπληρώνοντας έτσι τη μεγάλη του επιθυμία.
Το άλλο πρωί ξύπνησε δύσθυμος και σκεφτικός. Ανακάθισε στην άκρη του κρεβατιού, αναλογιζόμενος την πράξη του, μονολογώντας ψιθυριστά:
--- « Ότ’ είναι τό’ να, είναι και τ’ άλλο, μα τα εκατό γιατί; » εννοώντας φυσικά τα εκατό ευρώ που πλήρωσε!

Συμφωνείτε με τον συλλογισμό του ταλαίπωρου αυτού ανθρώπου; Ισχύει το πανάρχαιο «λυχνίας σβησθείσης, πάσα γυνή ομοία εστί»;
Κατά τη γνώμη μου, όποιος πιστεύει ότι όλες οι γυναίκες είναι ίδιες, σημαίνει ότι θεωρεί το σεξ σαν μια κτηνώδη πράξη, χρήσιμη μόνο για τη διαιώνιση του είδους και τη συνέχιση της ζωής στη Γη. Σημαίνει ακόμη ότι δεν έχει γνωρίσει τον έρωτα, που όταν προηγηθεί από το σεξ, προσφέρει την «Υψίστη των ηδονών». Η κάθε γυναίκα είναι τελείως διαφορετική από κάθε άλλη, είτε ανατομικά, είτε ψυχικά, ή ακόμη και στη συμπεριφορά της την κορυφαία στιγμή του σεξ. Ένας στεναγμός, μία φωνή, ένα βογκητό, μια σύσπαση του κορμιού, ή μια χειρονομία, μπορεί να κάνει τη διαφορά. Κάτι ξέρουν οι πασάδες της Ανατολής και συντηρούν πολυπρόσωπα χαρέμια, γιατί ακριβώς όλα τα χανουμάκια δεν είναι ίδια.

Στην περίπτωση του ανθρωπάκου που περιέγραψα στην αρχή, ο έρωτας βέβαια δεν είχε καμία σχέση με την πράξη του. Μου δίνεται όμως η ευκαιρία να θέσω ένα άλλο ερώτημα: ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα, όπως ισχυρίζονται μερικοί; Ή μήπως τον σκοτώνει η συνήθεια;
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο γάμος και η συνήθεια σκοτώνουν τον έρωτα, που ασφαλώς όμως αντικαθίσταται από άλλα συναισθήματα, όπως είναι η αγάπη, η στοργή, η συμπάθεια, η κατανόηση κ.τ.λ. Έχει μήπως κανείς αντίρρηση; Ας την καταθέσει εδώ.

Ένα εφιαλτικό σενάριο

2006-03-29T15:19:00.000+03:00

Μεταξύ των οικονομολόγων κυκλοφορεί ένα πολύ εφιαλτικό σενάριο, σύμφωνα με το οποίο, η παγκόσμια οικονομία απειλείται με βάναυση αποσταθεροποίηση, αποτέλεσμα της οποίας θα είναι μία τρομακτικά μεγάλη ανεργία και απότομη κάθετη πτώση του βιοτικού επιπέδου όλων μας. Με λίγα λόγια, αυτό το σενάριο λέει τα εξής.

Είναι γνωστά, όχι μόνο στους ειδικούς, αλλά και σε όλους τους κοινούς ανθρώπους που διαβάζουν τον οικονομικό τύπο, δύο πράγματα:
Α) Οι ραγδαία αναπτυσσόμενες χώρες της γης, όπως η Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Ρωσσία, κ.λ.π. αλλά και όλες οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες, έχοντας τεράστια διαθέσιμα κεφάλαια, τα επενδύουν σε δολάρια και ομόλογα του Αμερικανικού δημοσίου, που υπολογίζονται σήμερα στο ιλιγγιώδες ποσό των 4 τρισεκατομμυρίων δολαρίων.
Β) Οι ΗΠΑ έχουν σήμερα την ισχυρότερη οικονομική ανάπτυξη, σε σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο. Η πολιτική του Μπους όμως, κατάφερε να εκτινάξει το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας του, σε απίστευτα ύψη. Ιδιαίτερα το έλλειμμα των τρεχουσών συναλλαγών, με την συνεχή επί δέκα χρόνια αύξησή του, έχει φθάσει σε επίπεδα ρεκόρ, ξεπερνώντας τα 800 δις δολάρια το 2005, δηλαδή όσο το 7% του ΑΕΠ, τη στιγμή που ακόμη και το 5% είναι για κάθε οικονομία, πολύ δύσκολο να συντηρηθεί μακροπρόθεσμα.

Τα τερατώδη αυτά ελλείμματα χρηματοδοτούνται από τα αποταμιευτικά διαθέσιμα των αναπτυσσομένων χωρών που αναφέρονται στην παράγραφο (Α) του παρόντος ποστ. Δηλαδή με λίγα απλά λόγια, οι Αμερικανοί τυπώνουν χαρτιά (ομόλογα) που τα αγοράζουν αυτές οι χώρες που είπαμε, χρηματοδοτώντας με αυτό τον τρόπο τα ελλείμματα της κυβέρνησης Μπους. Με τον τρόπο αυτό όμως, οι ΗΠΑ γίνονται επικίνδυνα ευάλωτες στις διαθέσεις των κεντρικών τραπεζών των χωρών της Ασίας κυρίως, όπως είναι η Κίνα, Ινδία, Ιαπωνία, Κορέα κ.λ.π.

Προς το παρόν, οι κεντρικές τράπεζες της Ασίας, παραμένουν σταθεροί στυλοβάτες χρηματοδότησης του Αμερικανικού ελλείμματος, για να εμποδίσουν την ανατίμηση των εθνικών νομισμάτων τους, που θα είχε ολέθρια αποτελέσματα στις εξαγωγές των προιόντων τους.
Αν όμως οι χώρες αυτές δοκιμάσουν να εξαργυρώσουν μέρος από τα ομόλογα που έχουν αγοράσει, ή έστω και αν υπαινιχθούν ότι θα το κάνουν, θα προκαλέσουν οικονομική κρίση στις ΗΠΑ και παγκόσμια ύφεση, λόγω του μεγέθους της Αμερικανικής οικονομίας και της θέσης που κατέχει το δολάριο στον κόσμο. Σαν αποτέλεσμα αυτής της κρίσης, θα έχουμε μία τρομακτική αύξηση της ανεργίας και απότομη πτώση του βιοτικού μας επιπέδου, δηλαδή ότι ακριβώς συνέβη το 1930 με το μεγάλο οικονομικό «κραχ».

Ήδη άρχισαν να ακούγονται διστακτικά μερικές φωνές που λένε ότι, οι ΗΠΑ έχουν καταστεί όμηροι των αναπτυσσομένων χωρών της Ασίας.
Το δολαριακό σύμπαν, πάνω στο οποίο είναι δομημένος ο κόσμος τρίζει. Η μοναδική λύση, λένε οι οικονομολόγοι, είναι μια μεγάλη υποτίμηση του δολαρίου. Θα την τολμήσουν οι Αμερικανοί; Πολύ χλομό μου φαίνεται.

Απλοί στίχοι

2006-03-26T22:35:00.000+03:00

Ένα σπίτι για να γεννηθείς
ένα δέντρο για ν' ανασάνεις
ένας στίχος για να κρυφτείς
κι ο κόσμος για να πεθάνεις.

Τάσος Λειβαδίτης

Μακρυγιάννης: ένας Έλληνας

2006-03-24T15:45:00.000+02:00

"..............Με ντουφέκισαν οι Τούρκοι, τους ντουφέκισα κι εγώ στο σωρό. Μου δίνουν ένα ντουφέκι και με πληγώνουν στο λαιμό. Τότε κάνω το ποδάρι μου να κατεβώ από την ντάπια. Έπεσα. Ο τόπος ήταν στενός. Οι άνθρωποι τσακίστηκαν από την έξω ντάπια. Πατούσαν επάνω μου και διάβαιναν και, στενός ο τόπος, μ' αφάνισαν. Έβλεπαν και τα αίματα. Έλπιζαν ότ' είμαι σκοτωμένος. Αφού πέρασαν όλοι και μείναν ολίγοι κι έμπαιναν κι αυτοί μέσα στο κάστρο, τότε θά' μπαιναν και οι Τούρκοι συγχρόνως μ' αυτούς.......Τότε σηκώνομαι μισοντραλισμένος και βαστώ καμιά δεκαριά έξω με το μαχαίρι. Δεν τους άφηνα να μπούνε μέσα. Και τράβηξα την πόρτα που' χαμαν ανοιχτή και πιάσαμε τον πόλεμο και πολεμούσαμε με τις πιστιόλες. Μήτε οι Τούρκοι μπορούσαν να ρίξουν ντουφέκι μήτε εμείς.......Όρμησαν οι Τούρκοι, με ξαναπλήγωσαν στο κεφάλι, στην κορφή. Γιόμωσε το σώμα μου αίμα......"

Παράδειγμα προς τους νέους για μίμηση........

Για τους ρομαντικούς μόνο......

2006-03-19T18:28:00.000+02:00

Σας αρέσουν οι ρομαντικές ιστορίες; Εαν ναι, τότε συνεχίστε να διαβάζετε παρακάτω.

Η Γκρέτα, ένα δεκαεπτάχρονο κορίτσι, περνούσε το καλοκαίρι της με τη γιαγιά του σ’ ένα μικρό χωριουδάκι της Ιρλανδίας. Γνώρισε εκεί ένα συνομήλικο φιλάσθενο αγόρι, τον Μάικλ, με μεγάλα μαύρα εκφραστικά μάτια, με τον οποίο έκαναν συχνούς περιπάτους στην εξοχή. Ήθελε να σπουδάσει μουσική και της τραγουδούσε με τη ζεστή βελούδινη φωνή του, «Το κορίτσι του Ώγκριμ». Φυσικά ο έρωτας δεν άργησε να έλθει.

Στις αρχές του χειμώνα όμως, η Γκρέτα έπρεπε να φύγει για να πάει στις καλόγριες, ενώ ο Μάικλ ήταν άρρωστος στο κρεβάτι και δεν τον άφηναν να βγει. Την ημέρα της αναχώρησής της, θέλησε να τον επισκεφτεί, και να τον αποχαιρετήσει, αλλά δεν της το επέτρεψαν γιατί είχε χειροτερεύσει η κατάστασή του. Έτσι του έγραψε ένα γράμμα, όπου του έλεγε ότι φεύγει για το Δουβλίνο και ότι θα γύριζε το καλοκαίρι πάλι.
Το βράδυ στο δωμάτιό της, ενώ ετοίμαζε τη βαλίτσα της, άκουσε να πετάνε πετραδάκια στο παράθυρο. Τα τζάμια είχαν υγρασία και δεν μπορούσε να δει. Έτρεξε κάτω όπως ήταν, γλίστρησε έξω πίσω στον κήπο και βρήκα τον δύστυχο Μάικλ σε μια γωνιά κοντά στο φράχτη, να τρέμει. Τον ικέτευσε να γυρίσει αμέσως σπίτι, λέγοντάς του ότι θα πεθάνει μεσ’ τη βροχή.
--Δεν θέλω πια να ζήσω, της αποκρίθηκε.
Δεν πέρασε βδομάδα στις καλόγριες η Γκρέτα, κι έμαθε ότι ο Μάικλ είχε πεθάνει. Ένας-ένας όλοι γίνονταν σκιές. Καλύτερα να περάσεις θαρραλέα, στον άλλο κόσμο, όταν είσαι στο απόγειο ενός πάθους, παρά να σβήνεις και να μαραίνεσαι θλιβερά με τα χρόνια.

Αυτή την ιστορία διηγήθηκε η Γκρέτα στον άντρα της, παραμονή Χριστουγέννων, ενώ το χιόνι έπεφτε πυκνό σ’ όλη την Ιρλανδία. Έπεφτε ακόμη και στο ερημικό κοιμητήρι του λόφου, όπου ήταν θαμμένος ο Μάικ, σε κάθε γωνιά, μαζεμένο πάνω στους σκεβρούς σταυρούς και τις ταφόπλακες, στις λόχμες της μικρής καγκελόπορτας και στα ξερά χαμόκλαδα.

(Η ιστορία αυτή είναι μια αποσπασματική περόληψη από το διήγημα "Οι νεκροί", που περιλαμβάνεται στο βιβλίο "Οι Δουβλινέζοι", του μεγάλου Ιρλανδού συγγραφέα Τζ.Τζόυς)

Αναμνήσεις

2006-03-17T07:00:00.000+02:00

Ένας φίλος ήρθε απόψε απ' τα παλιά
φορτωμένος με χιλιάδες αναμνήσεις,
είχε γκρίζα τα σγουρά του τα μαλιά
και μου είπε πως απόψε θα γυρίσεις.

(μνήμες, μνήμες, μνήμες)

Ακατάλληλο για εγγύους

2006-03-15T21:27:00.000+02:00

Ακόμα μια ανακάλυψη στο Ιντερνέτ. Ένα τρίλεπτο βίντεο, που δείχνει πώς ένα παιδί έρχεται στη ζωή και την δοκιμασία που περνά κάθε γυναίκα τη στιγμή του τοκετού. Δεν αντέχω να το παρακολουθήσω δεύτερη φορά. Όσες κυρίες βρίσκονται σε ενδιαφέρουσα κατάσταση, ας το σκεφτούν πριν κάνουν κλικ.
Οφείλω να πω ότι το βίντεο αυτό το βρήκα στο μπλογκ του Γέρου.

"Εξυπνάδες" από το Ιντερνέτ

2006-03-15T16:48:00.000+02:00

Στο Ιντερνέτ μπορεί κανείς να βρεί κανείς κάθε είδους πληροφορία, όπως γνωρίζουμε όλοι. Ψάχνοντας λοιπόν βρήκα αρκετές σαχλαμάρες, αλλά και μερικές από τις λεγόμενες "εξυπνάδες". Από αυτές τις τελευταίες, αντιγράφω για σας τις καλύτερες κατά τη γνώμη μου, και τις παραδίδω στην κρίση σας................

Διασκέδαση είναι η τέχνη να κουράζεσαι τις ώρες της ανάπαυσης.

Η πείρα είναι μια χτένα που την αποκτάς όταν είσαι πια φαλακρός.

Δημοκρατία είναι 4 λύκοι κι 1 πρόβατο να ψηφίζουν για φαγητό.

Η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να κερδίσει τη φυσική ηλιθιότητα.

Μεγαλοφυία είναι κάποιος που σε μια παραλία γυμνιστών, μπορεί να θυμάται φάτσες.

Η τύχη χτυπάει την πόρτα μία μόνο φορά, αλλά η ατυχία έχει μεγαλύτερη υπομονή.

Η γυναίκα μου πάνω απ' όλα. Όλες τις άλλες από κάτω.

ΛΟΙΠΟΝ;

Γαλλικό άσυλο και μιθριδατισμός

2006-03-14T11:44:00.000+02:00

Διαβάσαμε και είδαμε τα Γαλλικά ΜΑΤ να εισβάλουν στα Πανεπιστήμια της Γαλλίας για να διώξουν τους φοιτητές που είχαν κάνει κατάληψη.
Αυθόρμητα μου γεννήθηκε το ερώτημα: οι Γάλλοι δεν έχουν πανεπιστημιακό άσυλο; Η Δημοκρατική Γαλλία δεν το σέβεται;
Γιατί μόνο στη χώρα μας γίνονται τα γνωστά έκτροπα στα Πανεπιστήμιά μας, χωρίς να αντιδράσουμε καθόλου; Εμείς είμαστε οι γνήσιοι δημοκράτες, ενω οι Γάλλοι είναι φασίστες; Μήπως έχουμε πάθει μιθριδατισμό και δεν μας αγγίζει πια τίποτα;

Δεν περιμένω καμιά απάντηση ούτε από τη Σύγκλητο, ούτε από την Αστυνομία, ούτε από την κυβέρνηση, αλλά ούτε και από τους συνμπλόγκερς μου. Ο μιθριδατισμός έχει φτάσει στο μεδούλι.

Βοήθεια συνάνθρωποι...!

2006-03-11T23:15:00.000+02:00

Στον Ευαγγελισμό νοσηλεύεται ο Καρκαλιόγλου Αλέξανδρος ετών 30, που μετά από τροχαίο έχει χάσει τα δυο του πόδια και έχει απόλυτη ανάγκη αίματος 0 ρέζους αρνητικό.
Όποιος μπορεί ας βοηθήσει.
Παρακαλώ προωθείστε αυτό το μήνυμα σε γνωστούς και φίλους.

Ο δρόμος της καμήλας

2006-03-10T15:55:00.000+02:00

Ρώτησαν κάποτε μια καμήλα: τι σου αρέσει περισσότερο, ο ανήφορος ή ο κατήφορος; Κι αυτή απάντησε απορημένα: ίσωμα δεν υπάρχει καθόλου;

Το γράφω αυτό παίρνοντας αφορμή από το γνωστό περιοδικό Forbes, που δημοσίευσε έναν κατάλογο με τους 793 πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου, χωρίς να κάνει καμία νύξη για τα δισεκατομμύρια των πιο πεινασμένων ανθρώπων της γης.
Ανάμεσα στις δύο αυτές κατηγορίες, των πιο πλούσιων και των πιο φτωχών ή των πιο πεινασμένων, υπάρχουν χιλιάδες άλλοι άνθρωποι, όπως π.χ. εμείς οι μπλόγκερς που είμαστε στο δρόμο της καμήλας, ούτε πλούσιοι, αλλά ούτε και πεινασμένοι. Για να καθόμαστε λοιπόν εμείς μπροστά στον υπολογιστή μας και να σκοτώνουμε την ώρα μας γράφοντας τις σκέψεις μας, σημαίνει κατά πάσα πιθανότητα ότι δουλεύουμε και βγάζουμε ένα κάποιο μεροκάματο ή τέλος πάντων δεν πεινάμε. Επίσης πολύ πιθανό, να έχουμε και δικό μας σπίτι από τον μπαμπά ή με κάποιο τραπεζικό δάνειο. Όσον αφορά τον αισθηματικό τομέα, όλο και κάποια φιλεναδίτσα ή φίλος, θα μας χαρίζει μερικές ευχάριστες στιγμές. Βέβαια θα μου πείτε, ότι θα ήταν καλύτερα να βρισκόμασταν κι εμείς στη λίστα των πλουσίων. Ναι, σύμφωνοι, γιατί είναι καλύτερα να είσαι δυστυχισμένος μέσα σε μια Ρολς Ρόυς, παρά σε μια καλύβα της Αιθιοπίας. Αλλά δεν βαριέστε, το τέλος είναι για όλους το ίδιο. Ματαιότης ματαιοτήτων. Το γράφει και το Forbes: έντεκα από τους περυσινούς πιο πλούσιους ανθρώπους, βλέπουν τα ραδίκια ανάποδα φέτος, αφού έχουν εγκαταλείψει τον μάταιο αυτό κόσμο. Γι αυτό σας λέω αγαπητοί: ζήστε το σήμερα που έχει, γιατί αύριο μπορεί και να μην έχει…………

Οι πραγματικές "ντίβες" του σινεμά

2006-03-08T17:17:00.000+02:00

Οι πραγματικές "ντίβες" του σινεμά, δεν είναι αυτές οι ξεπλυμένες γόησες που είδαμε προχθές να παίρνουν τα βραβεία 'Οσκαρ.
Είναι οι άλλες, που σαγήνευσαν τους παπούδες μας πριν απ' τον πόλεμο, με το ταλέντο τους, την εκθαμβωτική ομορφιά τους, άφθαρτη γοητεία τους και τον μυστηριώδη μαγνητισμό που εξέπεμπαν γύρω τους. Είναι αυτές οι δύο θεές που βλέπετε στις φωτογραφίες: η μεγάλη Γκρέτα Γκάρμπο από τη Σουηδία με την αινιγματική προσωπικότητα και η ανεπανάληπτη Γερμανίδα με τη μυθική ομορφιά, Μάρλεν Ντήτριχ. Δυστυχώς εμείς δεν έχουμε την τύχη να τις δούμε ούτε στην TV. Δοξάστηκαν και λετρεύτηκαν όσο καμιά άλλη γυναίκα στη γη και έγραψαν με το ταλέντο τους, χρυσές σελίδες στην ιστορία του κινηματογράφου.

Θα ήταν μεγάλη παράλειψη αν δεν περιελάμβανα στις μεγάλες "ντίβες", την άλλη μεγάλη και ταλαντούχα Σουηδέζα επίσης ηθοποιό, Ίγκριντ Μπέργκμαν, που τη θαυμάζουν ακόμη οι διάφοροι σινεφίλ, στην υπέροχη ταινία του 1941 "Καζαμπάνκα".

Σ' αυτό το σημείο, δεν αντέχω στον πειρασμό να πω ότι στις τόσες ταινίες τους , αυτές οι αποκαλούμενες θεές, δεν έχουν εμφανισθεί γυμνές ή έστω ημίγυμνες. Το γυμνό δεν είχε τίποτ' απολύτως να προσθέσει στη γοητεία τους. Άλλοι καιροί άλλα ήθη, τότε. Το σήμερα είναι αλλιώς........

Ερωτευθείτε ξανά και ξανά και ξανά........

2006-03-06T17:55:00.000+02:00

Αν πιστέψουμε τα λεξικά, ευτυχία είναι το αίσθημα ικανοποίησης και μακαριότητας που προκαλείται στον άνθρωπο με την επίτευξη κάποιου επιδιωκόμενου στόχου, που επιφέρει τελικά μια ανείπωτη ψυχική γαλήνη και ηρεμία, κάτι δηλαδή σαν αυτό που ονομάζουμε ευδαιμονία.
Η ευτυχία φυσικά δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα, γιατί έχει σίγουρη μια ημερομηνία λήξης. Μερικοί μάλιστα λένε ότι δεν υπάρχει καν ευτυχία, αλλά μόνο ευτυχισμένες στιγμές.

Τι μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο ευτυχισμένο λοιπόν;
Τα πλούτη, σίγουρα όχι. Το ίδιο επίσης και η επαγγελματική καταξίωση. Μήπως ο γάμος, η γέννηση τέκνων, η δόξα, η απόκτηση τίτλων, η κατάκτηση υψηλών θέσεων; Νομίζω πως όχι και πάλι. Μόνο μερικές ευτυχισμένες στιγμές μπορούν να μας χαρίσουν, όλ’ αυτά.

Ώστε δεν υπάρχει ευτυχία; Υπάρχει αγαπητοί μου στον Έρωτα, που είναι «ο ασπασμός των αγγέλων προς τ’ άστρα», όπως λένε οι ποιητές. Ο αμοιβαίος έρωτας που αρχίζει με μια ματιά, μ’ ένα χαμόγελο, μ’ ένα σκίρτημα στην καρδιά κι ένα αέρινο άγγιγμα ψυχών.
Ερωτευθείτε λοιπόν αγαπητοί μου, αν θέλετε να είσθε ευτυχισμένοι. Ερωτευθείτε ξανά και ξανά και ξανά. Προετοιμάστε την καρδιά σας ώστε να μη χαθεί η ευκαιρία που θα’ ρθει ξαφνικά, αφού ο Έρωτας είναι φτερωτός θεός. Στη σύντομη και χωρίς νόημα ζωή μας, - όπως λένε οι φιλόσοφοι – ο Έρωτας κάνει πιο υποφερτή την προδιαγεγραμμένη πορεία μας προς το τέρμα. Make love, not blogging……….

Το παιδί και ο γύπας

2006-02-24T18:27:00.000+02:00

Η ντροπή της "πολιτισμένης" ανθρωπότητας..........
( τη φωτό την πήρα από το το μπλογκ της Ναταλίας Ε Δ Ω )

Ματαιότης ματαιοτήτων.....

2006-02-23T13:46:00.000+02:00

Έπεσε τυχαίως στα χέρια μου προχτές μια ποιητική συλλογή του Τάσου Λειβαδίτη, που μου δάνεισε φίλος με την παρότρυνση: "διάβασέ το και δε θα μετανοιώσεις".
Πραγματικά δεν μετάνοιωσα. Αντίθετα ένοιωσα μια πολύ μεγάλη ικανοποίηση και συγκλονίστηκα από την ευαισθησία αυτού του ποιητή. Ο τίτλος της συλλογής είναι
"Εγχειρίδιο ευθανασίας" και αποτελείται από 93 ιδιόμορφα ποιήματα. Όταν λέω ιδιόμορφα, εννοώ ότι δεν έχουν τη μορφή των γνωστών ποιημάτων που ξέρουμε. Θα μπορούσε κάποιος να τα κατατάξει στον πεζό λόγο, αλλά θα ήταν μεγάλο λάθος. Είναι ποιήματα με όλη τη σημασία της λέξης. Για να καταλάβετε καλύτερα τί εννοώ, και να μπορέσετε να κρίνετε οι ίδιοι, σας παραθέτω αυτούσιο ένα από τα 93 ποιήματα του βιβλίου:

Κι η μητέρα θυμάμαι, "όλη την ημέρα κάθεσαι" μου έλεγε με καημό, "δεν κάθομαι μητέρα" της απαντούσα.
Και πραγματικά απ' το κοντινό νεκροταφείο ερχόταν μια μυρωδιά απαλή - σα νά 'χε κι η ματαιότητα κάποιο νόημα.

Καλύτερο ορισμό της ματαιότητας δεν έχω ξαναδιαβάσει.......

Τί είναι τελικά τα blogs;

2006-02-21T22:14:00.000+02:00

Τι είναι τέλος πάντων τα blogs, αυτή η νέα μόδα που μας ήρθε πρόσφατα απ’ έξω; Διαδικτυακά ημερολόγια ή πίνακες ανακοινώσεων; Η μόνη σίγουρη απάντηση είναι ότι πρόκειται για καταφύγια της μοναξιάς του σημερινού ανθρώπου, που κρυμμένος πίσω από κάποιο ψευδώνυμο συνήθως, μπορεί και γράφει τις πιο μύχιες σκέψεις του και τις απόψεις του για κάθε θέμα που τον ενδιαφέρει προσωπικά. Σ’ αυτή την περίπτωση μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται καθαρά για ημερολόγια, σαν αυτά που γράφονταν παλιά από τη νεολαία της εποχής.
Πολλές φορές τα blogs, έχουν τη μορφή πίνακα ανακοινώσεων ή καταγγελιών, σαν να πρόκειται για κάποιον τοίχο ας πούμε, όπου ο καθένας μπορεί να κολλήσει μια ανακοίνωση, μια διαμαρτυρία, να καταγγείλει κάτι, ή να κριτικάρει και να γνωστοποιήσει κάποιο γεγονός. Δηλαδή κάτι σαν επιστολή προς κάποιον αόριστο παραλήπτη.
Αν επιχειρήσει κανείς κάποια περιδιάβαση στη λεγόμενη μπλογκόσφαιρα, θα συναντήσει και πολλά «σκουπίδια» όπως είναι φυσικό, αλλά και μερικά «διαμάντια» οπωσδήποτε, που θα ζήλευαν πολλοί από τους λεγόμενους διανοούμενους, αρκεί να μπορεί να τα διακρίνει κανείς, μέσα στο χάος του Δικτύου.
Προσωπικά έχω χωρίσει χονδρικά τα blogs (ιστολόγια πιο σωστά), σε τέσσερις κατηγορίες: 1) Όσα αναφέρονται σε θέματα γενικού ενδιαφέροντος λόγω επικαιρότητας. 2) Στα εξομολογητικού τύπου ιστολόγια, σαν τα παλιά χειρόγραφα της πρώτης νιότης μας. 3) Στα ειδικού ενδιαφέροντος, που αναφέρονται π.χ. στη λογοτεχνία, την επιστήμη, τη θεολογία, την ιστορία κ.τ.λ. και 4) Τα «χαβαλετζίδικα» λεγόμενα, που γράφουν για το τί φάγανε χθες βράδυ, πού θα γλεντήσουνε απόψε, πώς περάσανε στη εκδρομή τους και τι ωραία που ήτανε η μηλόπιτα που κάνανε στο σπίτι!

Γενικά πάντως είμαι της γνώμης ότι τα blogs είναι προιόντα της αποξένωσης και απομόνωσης των σημερινών ανθρώπων. Της έλλειψης επαφής, ακόμη και μεταξύ συντρόφων που ζουν κάτω από την ίδια στέγη. Τελικώς την επαφή που λείπει από τους σημερινούς ανθρώπους, της παγκόσμιας μοναξιάς, προσπαθούν οι μπλόγκερς να τη βρουν στον Κυβερνοχώρο. Και τη βρίσκουν πιο εύκολα εκεί, παρά στη δουλειά τους ή στις παρέες τους.

Σαν παλιά "μπουρδελότσαρκα"

2006-02-19T14:41:00.000+02:00

Δεν συνηθίζω να κάνω προσωπικές εξομολογήσεις, ιδιαίτερα εδώ στο μπλογκ μου, έστω και αν κρύβομαι πίσω από την ανωνυμία μου. Θα αναφέρω τώρα μόνο, κάτι από την μετεφηβική μου ηλικία και ελπίζω να μη σοκάρω κάποιες από τις κυρίες που θα το διαβάσουν, αν και έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε και φυσικά έχουν αλλάξει τα ήθη των ανθρώπων.

Στην ηλικία λοιπόν των 16-18 ετών, ζούσα, ακόμη στη επαρχία σε μια πόλη των 30.000 κατοίκων περίπου. Κοινωνία κλειστή, με ζωή πολύ περιορισμένη, με πολύ λίγες ευκαιρίες για διασκέδαση, ή κάτι το διαφορετικό. Οι περισσότεροι κάτοικοι γνωρίζονταν μεταξύ τους, τουλάχιστον ονομαστικά. Ήξερε ο καθένας ποιος είναι ποιος. Τα κουτσομπολιά οργίαζαν με το παραμικρό. Ότι και να έκανε κάποιος , την επόμενη μέρα το ήξερε όλη η πόλη. Ατμόσφαιρα αποπνικτική, γεμάτη πλήξη και ανία, ιδιαίτερα για μας τους νέους. Το μοναδικό όνειρό μας ήταν η φυγή πάσει θυσία, και ο μόνος τρόπος να το πετύχουμε αυτό, ήταν οι σπουδές στην Αθήνα.
Οι συνηθισμένες ενασχολήσεις μας εκτός από τα σχολικά διαβάσματα, ήταν οι ποδοσφαιρικοί αγώνες της τοπικής ομάδας κάθε Κυριακή, καμιά ταινία της περασμένης πάντα χρονιάς μια φορά την εβδομάδα, καφενείο κρυφά για κανένα τάβλι και ατέλειωτες βόλτες στην κεντρική πλατεία, που συνοδεύονταν από τα απαραίτητα φλέρτ μας. Δεν γέμιζε όμως η ζωή μας έτσι, ιδίως τα Σαββατοκύριακα. Το αίμα μας έβραζε, θέλαμε κάτι το διαφορετικό.

Φτάναμε έτσι στις λεγόμενες «μπουρδελότσαρκες», κάπως αργά το βράδυ. Όπως το λέει και η λέξη, ήταν μια βόλτα, ένα πέρασμα, από όλους τους οίκους ανοχής της μικρής μας πόλης. Για τον λεγόμενο «χαβαλέ» και τίποτα παραπάνω. Γυναίκες ξανθές, ημίγυμνες, με τα στήθη τους έξω, συναγωνίζονταν τα πόδια τους γυμνά επίσης μέχρι τους γοφούς. Έντονα βαμμένες και μακιγιαρισμένες, χαμογελώντας προκλητικά, πετούσαν πότε-πότε και κάποιο πρόστυχο υπονοούμενο, ένα κοπλιμέντο για τον δήθεν αντρισμό μας, ή κάποιο καλαμπούρι, για να ζεστάνουν την ατμόσφαιρα. Αυτά όλα, πάντα κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της «μαντάμ».

Θα με ρωτήσετε τώρα τι θέλω να πω με όλα αυτά. Ιδού λοιπόν.
Χθες το πρωί μετά τις δέκα, παρακολουθούσα στην TV τα λεγόμενα πρωινάδικα. Ποιό ήταν το θέαμα; Νέες γυναίκες, ξανθές όλες, σχεδόν ημίγυμνες, καθισμένες σε δυο καναπέδες με τόνα πόδι πάνω στ’ άλλο, με τρόπο που να φαίνεται το εσώρουχό τους. Τα στήθια τους με τα βαθιά ντεκολτέ και χωρίς στηθόδεσμο, ξεχείλιζαν προκλητικά. Τα πόδια τους, τα μπράτσα τους γυμνά μέχρι πάνω. Οι συνειρμοί λειτούργησαν αυτόματα. Οι εικόνες από την εποχή της ζωής στην επαρχία και τις μπουρδελότσαρκες, ήρθαν στο νου μου χωρίς να το θέλω.
Θα με χαρακτηρίσετε καθυστερημένο και θα μου πείτε ότι έτσι είναι οι σημερινές γυναίκες. Διαφωνώ πλήρως. Στον κύκλο των φίλων και γνωστών μου, δεν έχω δεί το εσώρρουχο καμιάς γυναίκας. Αυτά.

Ο ξεχασμένος Πιτιγκρίλλι

2006-02-17T10:13:00.000+02:00

Πολλοί λίγοι θα θυμούνται σήμερα τον Πιτιγκρίλλι, τον
Ιταλοεβραίο μυθιστοριογράφο που τα γραπτά του αγαπή-
θηκαν πολύ από τη νεολαία του καιρού του. Το πραγματικό
του όνομα ήταν Dino Segre αλλά έγραφε πάντα με ψευδώ-
νυμο με το οποίο έγινε γνωστός. Δεν ήταν πορνογράφος
όπως τον κατηγόρησαν πολλοί, αλλά απλώς "ελευθερό-
στομος". Δεν ήταν υποκριτής κι έλεγε τα πράγματα με τ' όνο-
μά τους. Σατίριζε με ανάλαφρο τρόπο την ηθική του καιρού
του, την Εξουσία, την Εκκλησία, την υποκρισία, την συμπερι-
φορά των ανθρώπων, τις προκαταλήψεις και τα ναρκωτικά.
Οι ήρωές του μοναχικοί συνήθως, "μποέμ", αλλά πάντα με
σπινθηροβόλο πνεύμα, για το οποίο αγαπήθηκαν κυρίως.
Ένα μικρό χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό που ανα-
φέρεται στο βιβλίο του "Παρθένα 18 καρατιών", όπου ο
ήρωάς του αυτοσυστηνόμενος στις υποψήφιες ερωμένες
του, αφού έλεγε το όνομά, το επάγγελμα, τα περιουσιακά
του στοιχεία και λοιπά προσόντα του, κατέληγε: "έχω και
Βάσερμαν αρνητική", που σήμαινε ότι δεν υπέφερε από το
τρομερώτερο αφροδησιακό νόσημα που έκανε θραυση
εκείνη την εποχή.
Ο Πιτιγκρίλλι, που φέτος συμπληρώνονται τριάντα χρό-
νια από το θάνατό του, δεν ήταν ένας από τους λεγόμενους
"μεγάλους" συγγραφείς, αλλά έθελξε πολλούς με το ύφος
του γραψίματός του. Για να πάρετε μια μικρή γεύση αυτού
του ύφους σας παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από το
βιβλίο του "Κοκαίνη".

" Η ζωή είναι μια σκάλα από παλιανθρωπιές. Έχουμε
την ανάγκη να νιώθουμε πως κάποιος υπάρχει κάτω από
μας, κάποιος πιο αδύναμος από μας. Το γκαρσόνι φτύνει
στο πιάτο για να ταπεινώσει τον πελάτη, που το ταπεινώνει
δίνοντάς του φιλοδώρημα και του μιλάει στον ενικό. Εσύ πι-
θανώς, είσαι ακόμα σκλάβος των προλείψεων και σου φαί-
νεται ταπεινωτικό να κάνεις το γκαρσόνι. Όλοι μας όμως
είμαστε γκαρσόνια και υπηρετούμε χωρίς να δουλεύουμε
σ' εστιατόρια. Ακόμα κι ο πρόεδρος του Εφετείου είναι
υπάλληλος και υπηρέτης των Νόμων. Υπηρέτρια είναι και η
πουτάνα, που για ένα ποσό που της δίνεις, αφήνει να της
λύσεις τα κορδελάκια του σουτιέν της. Υπηρέτης σου κι ο
χρηματιστής που μ' ένα τηλεφώνημά του σου γεμίζει την
τσέπη με χιλιάρικα. Αλλά κι ο καλλιτέχνης,κι ο γιατρός...
Ακόμα κι ο Αρχιεπίσκοπος υπηρετεί το Θεό....Θέλεις να
έρθεις μαζί μου; Εγώ μέσα σε λίγες μέρες θα σε μάθω
να κρατάς με τ' αριστερό σου χέρι οκτώ πιάτα γεμάτα, και
δώδεκα με το δεξί. Θα σε κάνω επίσης ικανό να επανα-
λαμβάνεις στον πελάτη, ενώ θα σκέφτεσαι κάτι άλλο, τα
ονόματα εικοσιπέντε φαγητών.
Ο Τίτος απάντησε:
--- Όχι ευχαριστώ, να λείπει. Όταν θα θέλω να φτύσω,
προτιμάω να φτύνω καταγής."

Εξομολόγηση......

2006-02-15T17:15:00.000+02:00

Δεν έχω εξομολογηθεί ποτέ στη ζωή μου, αν εξαιρέσουμε στα παιδικά μου χρόνια μία φορά, όταν ήμουνα 8-9 χρονών. Θυμάμαι τον εξομολογητή μου, τον παπά της ενορίας δηλαδή, να με ρωτάει αν λέω ψέμματα και σε καταφατική μου απάντηση, να μου λέει να μην το ξανακάνω άλλη φορά και να με διώχνει για να πάω να διαβάσω. Για τέτοια εξομολόγηση μιλάμε !
Από τότε δεν ξαναπάτησα σε εξομολογητήριο και λίγα χρόνια αργότερα, έκοψα με το μαχαίρι τη λεγόμενη "θεία μετάληψη", γιατί συχαινόμουνα να μεταλαβαίνω από το ίδιο κουταλάκι με τους άλλους.

Σήμερα όμως θέλω να εξομολογηθώ για μια "αμαρτία" που έκανα σε βάρος κάποιου συμπλόγκερ μου, σαν δικηγόρος του Διαβόλου. Επισκεπτόμενος το μπλογκ του, τελείως απερίσκεπτα και επιπόλαια, έκανα απρεπέστατα σχόλια σε βάρος του, γ' αυτά που είχε γράψει. Δεν συνηθίζω σε αυτού του είδους τα σχόλια και έχω μετανοιώσει ειλικρινά γι' αυτό που έκανα, δεδομένου μάλιστα ότι πρόκειται για έναν αξιόλογο μπλόγκερ, που γράφει εξαιρετικά κείμενα. Παρ' όλο που δεν γνωριζόμαστε προσωπικά, νοιώθω πολύ άσχημα που τον στενοχώρησα με τα σχόλιά μου και δεν ξέρω πώς να επανορθώσω. Βέβαια το πιο αντρικό και τίμιο θά ήταν να ζητήσω απ΄ευθείας συγγνώμην από τον ίδιο. Δεν τολμώ όμως προς το παρόν τουλάχιστον, αν και κρύβομαι πίσω από την ανωνυμία μου. Η μόνη μου ελπίδα ίσως να είναι μια επίσκεψη αυτού του ανθρώπου στο μπλογκ μου, όπου θα διαβάσει αυτή μου την εξομολόγηση.

Λοιπόν αγαπητέ-τή Δ. αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, σου ζητάω ταπεινά συγγνώμην για όσα απρεπή σχόλια έκανα στο μπλογκ σου. Ήταν ένα μεγάλο λάθος μου και σχεδόν δεν κατάλαβα πώς έγινε. Αν θέλεις συγχώρεσέ με.....

Περπατώντας στη βροχή

2006-02-12T14:41:00.000+02:00

Ψιλόβρεχε χθές. Χαμηλά μαύρα σύννεφα μου κόβανε την αναπνοή. Φόρεσα το αδιάβροχο και βγήκα έξω.Ψυχή στο δρόμο. Που και που περνούσε κανένα αυτοκίνητο, πιτσιλώντας τα νερά στο πλάι. Μ' αρέσει πολύ να περπατάω στη βροχή. Αισθάνομαι δυνατός, άτρωτος, κόντρα στη φύση. Μια βαριά θλίψη με κατέλαβε όμως αυτή τη φορά. Δεν ξέρω γιατί. Με τύλιξαν με τα πλοκάμια τους, αναμνήσεις από περασμένες εποχές, ξεχασμένα γεγονότα, δυσάρεστες λεπτομέρειες, πικρά λόγια που ξέφυγαν χωρίς να το θέλει κανείς πραγματικά και προπαντός οι χωρισμοί. Πληγές μεγάλες ή μικρές, που όμως έχουν αφήσει για πάντα τα σημάδια τους. Όχι στο υποσυνείδητο, αλλά ακριβώς ένα κλικ πιο δεξια ή πιο αριστερά. Στις παρυφές του συνειδητού. Χωρίς να θέλω μου ήρθε αυτόματα στο νου ένας στίχος της Κικής Δημουλά:
Θυμάμαι, δεν ξεχνώ ποτέ
όσα δεν μου ζητούν να τους το αποδείξω.

Οι "ξανθομπάμπουρες"

2006-02-12T00:01:00.000+02:00

Αφού οι ξανθές δεν θεωρούνται και από τα πιο έξυπνα πλάσματα σ’ αυτό τον πλανήτη και κυκλοφορούν μάλιστα τόσα ανέκδοτα σε βάρος τους, τότε γιατί συνεχίζουν οι γυναίκες να βάφουν τα μαλλιά τους
ξανθά; Θέλουν να μοιάσουν τις ξανθές γόησσες του Χόλυγουντ; Αν νομίζουν ότι έτσι γίνονται πιο όμορφες, κάνουν μεγάλο λάθος. Εμείς
οι άντρες αυτές τις γυναίκες τις λέμε «χαζογκόμενες». Αν μάλιστα
έχουν μείνει άβαφα πάνω από μια εβδομάδα, αρχίζουν να φαίνονται
οι καστανές ή μαύρες τρίχες και τότε γίνονται σαν "ξανθομπάμπουρες".

Δεν ταιριάζουν στη Μεσόγειο τα ξανθά μαλλιά. Βάλε μια γόβα-στι-
λέτο 12 πόντων, ένα σούπερ μίνι μια πιθαμή πάνω από το γόνατο,
πέταξε το στηθόδεσμο, άφησε ξεκούμπωτα τρία κουμπιά από το
μπούστο σου, ψεύτικες βλεφαρίδες και λίγο μέικ απ και άσε τα
μαλλιά σου μαύρα ή καστανά. Επιτυχία εγγυημένη 100%.

Διαολοσκορπίσματα

2006-02-11T21:42:00.000+02:00

Ναι, ναι, ναι........αυτός εδώ δίπλα στη φωτογραφία, είμαι εγώ ο δικηγόρος του Διαβόλου και μ' αυτό το όνομα θα με βλέπετε από δω και πέρα. Θα σας τα λέω χύμα και σταράτα, γιατί δεν μ' αρέσουν οι γαλιφιές και τα γλυψίματα.
Η φωτογραφία που βλέπετε είναι από το διαβατήριό μου που μου είναι απολύτως απαραίτητο για να μπαινοβγαίνω ελεύθερα στην Κόλαση και να βλέπω τον πελάτη μου.
Με την ευκαιρία αυτή να σας πω δυο λόγια για τον πελάτη μου τον Διάβολο. Απορώ γιατί τον φοβούνται οι άνθρωποι. Είναι πολύ καλό ανθρωπάκι και πληρώνει καλά, δεν έχω παράπονο. Ταλαιπωρείται ο φουκαράς όλη μέρα με τους παπάδες που όλο φωνάζουν , τον καταριούνται και θέλουν να πηδήξουν έξω από τα καζάνια με την πίσσα. Δεσποτάδες, παπάδες, πολιτικοί, δικηγόροι και τραπεζίτες, είναι η πλειοψηφία εκεί πέρα.
Σας αφήνω τώρα γιατί πρέπει να συμπληρώσω τις προτάσεις μου, για να τις υποβάλλω αύριο στο Εφετείο. Ξέρετε ποιος είναι πρόεδρος; Ο......Καλούσης!!